समुद्र

समुद्र किती मोठा असतो ना?

कित्तीतरी गोष्टी पोटात सामावलेला!

त्याच्या लाटांचा पायांच्या तळव्यांना झालेला 

हलकासा स्पर्शसुद्धा त्याची ओढ लावायला पुरेसा होतो.

मग आपण हळूच पुढे सरकतो...

एक पाऊल, दोन पावलं, तीन पावलं...

अगदी पाणी कमरेपर्यंत आलं तरी अजून पुढे जात राहावंसं वाटतं.

आणखी मोठ्या लाटा अंगावर घ्याव्याश्या वाटतात!

अजून पुढे... 

अजून थोडं पुढे जाऊन परत जाऊ असं आपण स्वतः लाच सांगतो...

समुद्र आपल्याला खुणावत राहतो,

शुभ्र फेसळलेल्या आणखी मोठ्या लाटांची लालूच दाखवत राहतो..

आपल्याही नकळत आपल्याला त्या खाऱ्या पाण्याची नशा लागते.

डोळे जळजळू लागले, 

तोंड खारट झालं, 

कपड्यात गेलेल्या वाळूने शरीर चुरचुरू लागलं, 

तरी आपल्याला त्या पाण्यातून बाहेर यावंसं वाटत नाही.

मागे वळून पाहावं तर किनारा खूप लांब राहिला असं वाटतं 

आणि क्षितीजाच्या पलीकडचा समुद्र जवळचा वाटू लागतो...