खिडकी...

खिडकी...
एक चौकोन !
कधी अलीकडचा, कधी पलीकडचा..

दोन विश्वांना जोडणारी एक पोकळी..
साय-फाय चित्रपटांमध्ये पाहिलेला आणि हवाहवासा वाटणारा एक अद्भुत खेळ..

पण तो थरार अनुभवायला कल्पनारंजनाची आवश्यकता वाटणार नाही 
इतकी रंजक असते, 
आपल्या घरातली एक खिडकी !

दूर कुठेतरी पाऊस पडल्याचा सुगंधी निरोप आपल्याला देणारी खिडकी..
शेजारच्या काकूंची फोडणी करपल्याची बातमी देणारीही तीच !

तुपाच्या घमघमाटानिशी आठवडभर आधीच दिवाळीचा उत्साह घेऊन येणारी खिडकी..
चंद्राला लाजवेल असा चमचमत्या कंदीलाचा प्रकाश दाखवणारीही तीच!

सणासुदीला तुळशीत खोवलेल्या उदबत्तीचा दरवळ देणारी खिडकी..
घरी पाहुणे येणार असल्याची आगाऊ सूचना देणारीही तीच !

चिमणीची आनंददायी चिवचिव ऐकवणारी खिडकी..
कबुतरांचं त्रासदायक घुमणं ऐकवणारी ही तीच !

माझ्यासाठी खिडकी म्हणजे रविवार!
एरव्ही सकाळची लगबग पाहता खिडकीत जाऊन 
आपण फार फार तर पाववाल्याला हाक मारतो; 
पण रविवारी..

रविवारी सकाळी आरामात उठून पहिले खिडकीत जावं,
आपल्या आधी कोणी उठलंय का पाहावं,
अर्थात, जग काही थांबलेलं नसतं..

दुपारची कॉफी खिडकीत जाऊन प्यावी,
आपल्या संसारातून क्षणभराचा संन्यास घ्यावा
आणि बाहेरच्या जगातील खिडक्यांवर झाडी मारावी..

कोणाच्या खिडकीची अभ्यासिका झालेली असेल,
कोणा लहानग्याने खिडकीचं डायनिंग टेबल केलेलं असेल,
कोणाच्या खिडकीतल्या ब्रह्मकमळाला छान गुलाबी कळी आलेली दिसेल,
तर कोण्या एका खिडकीची पाखरांनी पाणपोई केली असेल,
एखाद्या खिडकीत लाजत मुरडत चाललेला फोनवरचा संवाद दिसेल,
तर दुसऱ्या एका खिडकीत आजी-आजोबांचं चाललेलं दूर-दर्शन दिसेल...

करता करता नेहमी माझ्या डोक्यात हा विचार येतो, 
की जसं आपण समोरच्या खिडक्यांमधून एखाद्याचं आयुष्य पाहत असतो,
तसं समोरच्या खिडकीतून आपलं आयुष्य पाहायला मिळालं, 
तर काय मज्जा येईल !
समोरच्याच्या नजरेतून स्वतःकडे पाहिल्यासारखंच आहे ना ते ?

शेवटी खिडकी म्हणजे तरी काय?
एक दृष्टिकोनच आहे तो...
ज्याचा त्याचा..
आपला आपला..
वेगळा वेगळा...!