काम...
आवडीचं असलं की आपण हसत हसत करतो,
आपल्या फायद्याचं असलं की त्या होणाऱ्या फायद्याकडे लक्ष ठेवून करतो,
आपल्याला भरपूर पैसा मिळवून देणारं असेल की मग बाकी सारं काही विसरून,
होतील ते कष्ट स्वीकारून,
क्वचित आपल्या जवळच्यांना दुःखावून,
रोजच्या रोज,
रडत खडत का होईना,
पण करतो..
आपल्या प्रत्येकाच्या वाट्याला आयुष्याच्या प्रत्येक टप्प्यात तऱ्हेतऱ्हेची कामं येतात.
कधी कधी त्यातून आपल्याला काहीच मिळणार नसतं..
पण केली नाहीत तर ओरडा किव्वा शिक्षा मात्र मिळणार असते..
तर कोणालाच मनस्ताप नको म्हणून आपण ती कामं सुद्धा करतो..
तर अशी खूप कामं मीसुद्धा कंटाळून किरकिरत करायचे.
एक चांगलं होतं की मला मी वाचनाची प्रचंड आवड होती
आणि ते आक्षेपार्ह नसल्याने मला भरपूर पुस्तकं वाचायला मिळाली.
त्यातलंच एक म्हणजे -
" चिकन सूप फॉर दि सोल "...
त्यातल्या एका छोट्याश्या गोष्टीत मी एक वाक्य वाचलेलं आठवतं,
" एखादं काम जर आपल्याला करावंच लागणार असेल,
तर ते कुरकुरत करण्यापेक्षा हसत हसत करायला हवं "
आयुष्याची १६ वर्षं पूर्ण न झालेल्या मुलीला या वाक्याने किती फरक पडावा?
मला मात्र त्या वाक्याने एका नवीन नजरेने पाहायला लावलं स्वतःकडे आणि जगाकडे...
तेव्हापासून रोज रोज करावी लागणारी कामं गाणी गात गात करू लागले..
त्या कामातला कंटाळवणेपणा, रटाळपणा, एकसुरीपणा निघून गेला..
कारण काम तेच तेच असलं तरी गाणी रोज नवीन असायची ना!
कधीतरी आपल्यामधला कामसू राक्षस जागा होतो
आणि आपण स्वतःहून खूप दिवस रखडलेलं काम करायला घेतो आणि संपवतो ,
तेव्हा लक्षात येतं,
अरेच्चा ! फक्त १५ मिनिटांचं काम होतं, हे आपण आधीच का नाही केलं?
आणि गंम्मत म्हणजे त्याच रात्री आपण आपल्या भावाशी
झोपताना लाईट कोणी बंद करायची या गोष्टीवरून वाद घालतो...
🤣
आवडीचं असलं की आपण हसत हसत करतो,
आपल्या फायद्याचं असलं की त्या होणाऱ्या फायद्याकडे लक्ष ठेवून करतो,
आपल्याला भरपूर पैसा मिळवून देणारं असेल की मग बाकी सारं काही विसरून,
होतील ते कष्ट स्वीकारून,
क्वचित आपल्या जवळच्यांना दुःखावून,
रोजच्या रोज,
रडत खडत का होईना,
पण करतो..
आपल्या प्रत्येकाच्या वाट्याला आयुष्याच्या प्रत्येक टप्प्यात तऱ्हेतऱ्हेची कामं येतात.
कधी कधी त्यातून आपल्याला काहीच मिळणार नसतं..
पण केली नाहीत तर ओरडा किव्वा शिक्षा मात्र मिळणार असते..
तर कोणालाच मनस्ताप नको म्हणून आपण ती कामं सुद्धा करतो..
तर अशी खूप कामं मीसुद्धा कंटाळून किरकिरत करायचे.
एक चांगलं होतं की मला मी वाचनाची प्रचंड आवड होती
आणि ते आक्षेपार्ह नसल्याने मला भरपूर पुस्तकं वाचायला मिळाली.
त्यातलंच एक म्हणजे -
" चिकन सूप फॉर दि सोल "...
त्यातल्या एका छोट्याश्या गोष्टीत मी एक वाक्य वाचलेलं आठवतं,
" एखादं काम जर आपल्याला करावंच लागणार असेल,
तर ते कुरकुरत करण्यापेक्षा हसत हसत करायला हवं "
आयुष्याची १६ वर्षं पूर्ण न झालेल्या मुलीला या वाक्याने किती फरक पडावा?
मला मात्र त्या वाक्याने एका नवीन नजरेने पाहायला लावलं स्वतःकडे आणि जगाकडे...
तेव्हापासून रोज रोज करावी लागणारी कामं गाणी गात गात करू लागले..
त्या कामातला कंटाळवणेपणा, रटाळपणा, एकसुरीपणा निघून गेला..
कारण काम तेच तेच असलं तरी गाणी रोज नवीन असायची ना!
कधीतरी आपल्यामधला कामसू राक्षस जागा होतो
आणि आपण स्वतःहून खूप दिवस रखडलेलं काम करायला घेतो आणि संपवतो ,
तेव्हा लक्षात येतं,
अरेच्चा ! फक्त १५ मिनिटांचं काम होतं, हे आपण आधीच का नाही केलं?
आणि गंम्मत म्हणजे त्याच रात्री आपण आपल्या भावाशी
झोपताना लाईट कोणी बंद करायची या गोष्टीवरून वाद घालतो...
🤣
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा