पेन्सिल

पेन्सिलीला टोक केलं की सुंदर अक्षरात काहीतरी लिहावंसं वाटतं.
पेनाने ती मजा नाही येत..
इंक पेन ला तोड नाही हे निर्विवाद सत्य !
पण तरीही , पेन्सिल ती पेन्सिल ...


शार्पनर पेक्षा ब्लेडने तिला धार करावी..
मस्त सहा कोन पाडावेत..
अगदी शिसालासुद्धा !


नवी कोरी लांबलचक षटकोनी पेन्सिल..
तिच्यावर लाल काळ्या रंगाचे एक सोडून एक असे पट्टे..
सोनेरी चमचमत्या अक्षरांमध्ये छापलेलं नाव..
सिगारेटीला असते तसे शेवटी काळ्या रंगाचे बट्ट !


सिगारेटीसारखे तेही ओठांत धरण्यासाठी किंवा 
दातांनी चावे घेण्यासाठीच असावे,असे वाटते.
ते कधीच शेवटपर्यंत नीट राहत नाही.
त्यावर दातांचे व्रण उमटतातच !


आपली आई हातावर येता जाता फटके मारते..
सवय जावी म्हणून...
पण तिला कसं कळावं?
की मनातले काही शब्द जे ओठांवर येऊ पाहत असतात; 
पण आपण गिळून टाकत असतो...
त्या शब्दांसाठी पेन्सिलीचं ते शेवटचं टोक,
म्हणजे बुडत्याला काडीचा आधार...