थेंब...
या शब्दातच किती ओलावा आहे!
'थ' चं टप्पोरं डोकं,
त्यावर डोंगरउतारासारखी मात्रा,
त्यावर दवबिंदू सारखा अनुस्वार !
फक्त शब्दरचनेच्या निमित्ताने सोबतीला आलेला ब...
अनुस्वाराच्या वर्षावात भिजायला आल्यासारखा...
काय मजा आहे ना?
तर असा हा एक थेंब!
आपल्या प्रत्येकाचा याबाबतीतला
आपला आपला असा अनुभव असणार.
कोण्या एका द्रवाचा थेंब..
कोणा दुष्काळग्रस्तासाठी पाण्याची ओंजळ,
कोणा अपघातग्रस्तासाठी लाल औषधाचा बोळा,
कोणा सैनिकांसाठी शत्रूच्या रक्ताची धार,
कोणा प्रियकरासाठी प्रेयसीच्या अश्रूंचा बांध,
कोणा कष्टकऱ्यासाठी चहाचे दोन घोट,
कोणा सोवळेकरासाठी गोमूत्राचा शिडकावा,
कोणा नवजातासाठी आईचा पान्हा,
तर कोणा वैकुंठवासीसाठी गंगाजलाचे चार थेंब...
थेंबाथेंबांनी बनलेले हे सर्व एकक,
ज्याची त्याची तहान भागवून जातात..
माझी तहान भागवणारा एकच !
पावसाचा माझ्या अंगावर पडणारा पहिला-वहिला थेंब!
कातडीसुद्धा काढून ठेवावी असं वाटायला लावणारा उन्हाळा
म्हणजे त्या थेंबाच्या आगमनाचीच सूचना आहे,
असं समजून चालायचं,
की उन्हाळ्याचा त्रास जर कमी होतो.
मग एक पिटुकला थेंब येतो आकाशातून,
एक गारेगार संदेश घेऊन..
आपल्या सगळ्या सोबत्यांना बोलावतो जमिनीवर खेळायला..
आकाशातून बाबा गर्जत असतात,
आई कडाडत असते,
पण हे थेंब काही त्यांचा खेळ थांबवत नाहीत.
ते कधी हलके हलके वाऱ्यावर तरंगत येतात,
कधी एकमेकांशी स्पर्धा असल्यासारखे धावत येतात,
कधी अलगद जाऊन गवतात लपतात,
तर कधी जोरदार येऊन कातळावर आदळतात..
पडतात, धडपडतात, कधी कधी तर वाहून जातात,
पण मस्ती करायची थांबवत नाहीत.
असे हे खोडकर थेंब..
माझे खूप खूप लाडके..
पण आकाशातले बाबा पुढे जायला लागले,
की निमूटपणे त्यांच्यामागे जातात!
पुन्हा येतात,
पुन्हा पुन्हा येतात..
मागे बऱ्याच आठवणीही ठेवून जातात..
त्या पहिल्या वहिल्या थेंबाची मात्र पुढच्या वर्षापर्यंत वाट पाहावी लागते...
